هشدار اسپویل
اگه هنوز سریال Dead City یا سریال اصلی The Walking Dead رو ندیدید، پیشنهاد می‌کنم این متن رو نخونید چون ممکنه بخش‌هایی از داستان لو بره.





بعد از پایان فصل‌های اصلی The Walking Dead، رفتم سراغ اولین اسپین‌آف این مجموعه یعنی Dead City. به نظرم بهترین گزینه بود برای روشن شدن داستانی که از فصل ۷ ذهنم رو مشغول کرده بود.

چون این شخصیت (نیگان) با ورودش منو از خودش متنفر کرد، ولی بعدش منو مجذوب خودش کرد. چون می‌دونست کی حرف بزنه و کی خفه‌خون بگیره، جملات خاصی که استفاده می‌کرد، بیشتر از یک رهبر مثل مشاور گروه عمل می‌کرد. هرچند که حرفاش رو قبول نمی‌کردن ولی بعد مدتی متوجه می‌شدن.

امشب Dead City رو تا پایان فصل دوم تماشا کردم.

> به نظرت اون قدیما (به اصطلاح روزای خوب) واقعاً خوب بودن؟
> یا برامون راحت‌تره وانمود کنیم خوب بودن؟
> با این وجود، آینده بدون گذشته هیچ معنایی نداره.
> پایان هم بدون اون خاطره‌ی قدیمی، معنایی نداره.
> حقیقت اینه که فقط یک راه وجود داره:
> باید با گذشتمون کنار بیایم تا بتونیم بریم سراغ آیندمون.



من شخصیت نیگان رو دوست داشتم و پایان خوبی در فصل دوم سریال دیدم. زیاد نمی‌خوام درباره جزئیات سریال بگم، چون دوست ندارم داستان لو بره.
همیشه در سریال اصلی The Walking Dead دوست داشتم دوباره نیگان برگرده به شخصیت خودش، و نشد.
در Dead City بخش‌هایی رو شاهد این حالت بودیم، که دلیلش این بود که با خودش فکر کرد ترحم کارشو خراب کرده و باید برگرده به همون تنظیمات بی‌رحم قبلی: شخصیت خونسرد، خنده‌رو، و با اون استایل خاص راه رفتن.

در The Walking Dead اصلی، از نظر من نیگان از همه‌ی رهبرهای اون سریال بهتر بود.
طوری وارد شد که رهبران قبلی و فعلی دیگه برام قابل قبول نبودن.
نه کاریزما داشتن، نه اون قدرت تصمیم‌گیری که توی لحظه‌های بحرانی لازم بود.
نیگان یه ترکیب بود از منطق، بی‌رحمی، و طنز تلخ «چیزی که بقیه نداشتن.»

کاش یه بخشی رو می‌ساختن که دوباره نیگان قدرت بگیره.
نه فقط به‌عنوان یه شخصیت همراه، بلکه مثل قبل: با اون استایل خاص راه رفتن، اون نگاه خونسرد، و اون جملاتی که هم تهدید بودن هم واقعیت.


اگه کسی تجربه مشابهی داشته یا برداشت دیگه‌ای از نیگان داره، خوشحال می‌شم بخونم. این شخصیت هنوز هم برای من یکی از پیچیده‌ترین و تأثیرگذارترین‌های این جهان آخرالزمانیه.