درود فراوان
ما بچه های پایین شهر فرق داریم. وقتی قند میوفته روی خاک برش میداریم فوت میکنیم و میخوریم. برای ما خاک مزه زندگیه نه آلودگی. بدن ما یاد گرفته با همین خاک و میوه نشسته قوی بشه. حتی وقتی کرونا بود محله های ما کمتر شکست خوردن.

یه بار یه بچه بالاشهر با من همسفر شد. هی توف میکرد و میگفت چقدر خاکه. ولی من تعجب کرده بودم. برای ما این خاک مثل نفس کشیدن عادیه. مثل ریشه ای که ما رو نگه داشته.

توی طبیعت هم همین ماجرا هست. وقتی میری کوه و کمی از آب رودخانه میخوری یا انگشتت رو میزنی روی خاک و میچشی، بدن یک جور پیام میگیره. سیستم ایمنی متوجه میشه کجاست. مثل یک شوک کوچک، خودش رو تنظیم میکنه با محیط. این همون چیزی هست که قدیمی ها میگفتن: هر زمینی نان خودش را دارد. یعنی خوردن از همان خاک و آب، بدن را با آن مکان آشنا میکند.

از نگاه علمی هم این تجربه ریشه داره. بدن وقتی با میکروب های محلی تماس پیدا میکنه، دفاع خودش رو تمرین میکنه. به این میگن قرار گرفتن در معرض میکروب های محیطی. البته باید حواسمون باشه که همیشه خطر آلودگی جدی هم وجود داره. پس این کار رو فقط در محیط های پاک و مطمئن انجام بدیم.

جرعه ای از رود. ذره ای از خاک. بدن میفهمه کجاست. روح آرام میگیرد.
محله ما همینطوره. مثل همون قندی که لحظه‌ای میوفته روی خاک بعدش سریع برمیداریم و می خوریمش:سختی را میبلعد و دوباره شیرینی میدهد.