هشدار اسپویل: هنگام معرفی یا گفتگو درباره فیلم و سریال، احتمال افشای ناخواسته داستان، پایان یا جزئیات مهم وجود دارد؛ لطفاً پیش از مطالعه مطالب این بخش به این نکته توجه کنید.
امروز میخوام در مورد فیلمی صحبت کنم که شاید خیلیهاتون دیده باشید، اما ارزشش رو داره که دوباره بهش فکر کنیم: “In Time” محصول ۲۰۱۱.
فیلمی که برخلاف خیلی از فیلمهای علمی-تخیلی که سراغ هوش مصنوعی یا جنگهای فضایی میرن، روی یک مفهوم خیلی ساده اما تکاندهنده دست گذاشته: “زمان، پول است.”
خلاصه داستان (بدون اسپویل):
در دنیایی که دستکاری ژنتیکی باعث شده روند پیری در ۲۵ سالگی متوقف بشه، مردم فقط یک سال زمان برای زندگی دارند. مگر اینکه بتونند زمان بیشتری بخرند، بدزدند یا با کار کردن به دست بیارند. در این سیستم، ثروتمندان تا ابد زنده میمانند و فقرا مجبورند برای چند ساعت زندگی بیشتر، هر روز بدوند!
چرا باید این فیلم رو ببینیم؟
۱. ایدهای که رهایتان نمیکند: فیلم بهشدت استعاری است. نگاهی به شکاف طبقاتی که در دنیای واقعی هم داریم (ثروتمندانی که وقت بیشتری برای زندگی دارند و فقیرانی که فقط برای بقا میدوند).
۲. فضای بصری خاص: طراحی لباسها و ماشینهای کلاسیک در کنار تکنولوژی مدرن، فضای فیلم رو خاص و دیدنی کرده.
۳. سوال فلسفی عمیق: اگر عمر شما دقیقاً روی مچ دستتون شمارش معکوس بشه، حاضرید ریسک کنید و برای آرمانهاتون بجنگید؟
سوال من از شما دوستان:
اگر واقعاً زمان به عنوان واحد پول استفاده میشد، به نظر شما چه بلایی سر جوامع ما میاومد؟ آیا فکر میکنید این فیلم تصویر درستی از “سرمایهداری افراطی” ارائه میده یا فقط یه داستان سرگرمکنندهست؟