«بیسکوییت سبز» (Soylent Green)؛ آیا هنوز هم طعمِ آینده را می‌دهد؟ 🍪🎬

سلام به همه اهالی انجمن!

امروز می‌خوام کمی از دنیای موسیقی فاصله بگیریم و سری بزنیم به یکی از کلاسیک‌های فراموش‌نشدنی سینمای علمی-تخیلی که شاید خیلی از ما اسمش رو شنیده باشیم، اما کمتر درباره‌اش صحبت کردیم: «بیسکوییت سبز» (Soylent Green) محصول سال ۱۹۷۳.

داستان از چه قرار است؟

تصور کنید سال ۲۰۲۲ است (البته در زمان ساخت فیلم، این سال آینده‌ی دور محسوب می‌شد!). زمین به شدت گرم شده، منابع طبیعی تمام شده، جمعیت بیش از حد زیاد است و مردم در فقر مطلق زندگی می‌کنند. در این میان، تنها چیزی که جلوی گرسنگی مردم را می‌گیرد، ماده غذایی جدیدی است به نام «بیسکوییت سبز». همه آن را می‌خورند، چون چاره‌ی دیگری ندارند… تا اینکه یک کارآگاه پلیس متوجه حقیقتی هولناک درباره منبع تولید این غذا می‌شود.

چرا این فیلم هنوز دیدنی است؟

۱. پیش‌بینی‌های ترسناک: فیلم دقیقاً تصویری از بحران‌های اقلیمی و کمبود منابع ارائه می‌دهد که امروز، بعد از گذشت بیش از ۵۰ سال، انگار داریم با گوشت و پوستمان حسش می‌کنیم.

۲. دیالوگ ماندگار: اگر حتی فیلم را ندیده باشید، احتمالاً جمله معروفش را شنیده‌اید: “Soylent Green is people!” (بیسکوییت سبز از آدم‌ها درست شده!). این جمله به یکی از نمادین‌ترین «پایان‌بندی»های تاریخ سینما تبدیل شد.

۳. تأمل اخلاقی: این فیلم فقط یک داستان علمی-تخیلی نیست؛ آینه‌ای است رو به جامعه‌ی مصرف‌گرا که در آن، وقتی بقا به خطر می‌افتد، اخلاقیات و انسانیت اولین قربانی‌ها هستند.

بحث و تبادل نظر:

به نظر شما، آیا این فیلم توانسته آینده را درست پیش‌بینی کند؟
کدام فیلم علمی-تخیلی کلاسیک دیگری را می‌شناسید که پیام مشابهی برای دنیای امروز داشته باشد؟
اگر در دنیای این فیلم بودید، ترجیح می‌دادید حقیقت را بدانید یا در جهلِ خوش‌طعمِ «بیسکوییت سبز» باقی بمانید؟
مشتاقانه منتظر نظرات شما در بخش کامنت‌ها هستم. فیلم‌های دیستوپیایی (پادآرمان‌شهری) مورد علاقه شما کدامند؟